Sukces to nie bogactwo i sława, lecz realizacja misji większej niż życie. Prawdziwe bogactwo nie leży wcale w tym, co nosimy i posiadamy, ani w tym, jak wyglądamy.

Nigdy sobie nie daj wmówić, że sukces to duży dom, luksusowy samochód, markowe ubrania, prestiżowa posada czy duże dochody. Kluczem do niego, a przez to do trwałego szczęścia, jest odkrycie swojej pasji i poświęcenie jej życia.

Prawdziwy sukces polega na rozwinięciu swego potencjału i wykorzystaniu możliwości życiowych, dlatego dla każdego będzie czymś innym, dlatego nie naśladuj innych, ale poznawaj samego siebie. Ten sukces, o jakim będę pisał w kolejnych artykułach z tej serii, nie jest osiągnięciem, lecz osiąganiem. Polega na uczeniu się na błędach swoich i czyichś, na sięganiu wzrokiem poza niepowodzenia. To jest wędrówka, której celem jest lepszy charakter, dlatego nie polega na tym, jak daleko jesteśmy w porównaniu z innymi, lecz na tym, ile trudności pokonaliśmy.

Demostenes urodził się z poważną wadą wymowy. Nerwowy tik podrywał jego ramię w najmniej odpowiedniej chwili. Jego pierwsza publiczna mowa zakończyła się fiaskiem: jedni ze słuchaczy się z niego śmiali, inni drwili lub gwizdali. Wielu na jego miejscu zaprzestałoby myśleć o karierze oratora, ale on wiedział, że to jest jego pasja i powołanie. Niepowodzenie zdopingowało go do pracy nad sobą. Ogolił pół głowy, żeby go nigdzie nie zapraszano. Oddał się stałym ćwiczeniom. Codziennie spacerował po brzegu Morza Egejskiego, gdzie wkładał sobie w usta kilka kamyków i przez kilka godzin recytował wiersze, przekrzykując fale, aby wzmocnić głos i przestać się jąkać. W domu umocował w ścianie obnażony miecz i stawał pod nim, aby odzwyczaić ramię od podrygiwania. W rezultacie pokonał ułomności i kiedy następnym razem zabrał głos, przykuł uwagę Greków i tak głęboko ich poruszył, że zgotowali mu długą owację. Dzięki swej pracy i determinacji Demostenes – jąkała o słabym głosie i kiepskiej prezencji – stał się najlepszym mówcą starożytności.

Ludzie sukcesu różnią się od pozostałych nie tyle zdolnościami, co charakterem. Charakter to owoc niewielkich, ale codziennych wysiłków i poświęceń. Michał Anioł, genialny artysta, wyznał: „Moje mistrzostwo, o gdybyż tylko ludzie wiedzieli, ile wysiłku i ciężkiej pracy kosztuje, nie wydawałoby im się aż tak cudowne”.

Niektórzy z nas mają więcej talentów niż inni, ale talent nie ma takiego znaczenia jak to, co się z nim robi. Nie liczy się, czy jesteś zdolniejszy od innych, ale czy dajesz z siebie tyle, ile możesz. Nie mierz się z nikim, gdyż porównanie z talentami innych osłabia lub wzbija w pychę, a jedno i drugie jest szkodliwe. Każdy z nas ma inny mikst cech osobowych, zainteresowań, uzdolnień i pasji, dlatego nikt nie może być nami, ani my nikim innym, dlatego nie oglądaj się na innych, ale odkryj w sobie predyspozycje, w jakie wyposażył Cię Bóg, a wówczas odkryjesz swoje miejsce i rolę na ziemi.

Misja determinuje to, co będzie dla Ciebie sukcesem. Im lepiej ją zidentyfikujesz, tym łatwiej wytyczysz plan prowadzący do jej realizacji. Im szybciej to uczynisz, tym szybciej osiągniesz swój zamiar. Rozpoznaj swoje talenty, sprecyzuj misję i wytycz cele prowadzące do jej realizacji, a rozwiniesz swoje możliwości i zrealizujesz dzieło, do którego zostałeś powołany i wyposażony przez Boga, a przy tym życie Twoje będzie niezwykłe i satysfakcjonujące. Może powiedzie przez trudy, ale do gwiazd! Wierzę, że artykuły ukazujące się na tej stronie pomogą Ci w tym.