Ten świat nie jest obcy cierpieniu. Ostatnie sto lat widziało większy postęp w technologii i medycynie niż ludzie żyjący w poprzednich wiekach mogli sobie wyobrazić. Ludzie byli świadkami cierpienia, bólu, i desperacji na niewyobrażalną skalę. Choroby, trzęsienia ziemi, i inne naturalne katastrofy, wojny, ludobójstwa, bieda i śmierć – obce Ziemi mogą być zapomniane dla wniosku, że cierpienie było definiującym pierwiastkiem naszego świata.

 Cierpienie w jego miriadach rodzajów ciągnie się do dzisiaj, w skali pasującej do naszego codziennego życia. My - i ludzie których znamy i widzimy każdego dnia - odczuwają codziennie świat pełen bólu, świat pełen cierpień który wygląda jakby nie służył żadnemu celowi ponad zadawanie rozpaczy. Niektórzy ludzie zmagają się próbując nakarmić i dać schronienie swoim rodzinom; inni próbują zrozumieć utratę ukochanego, inni próbują znaleźć silę, aby stawić czoła strasznej chorobie, inni wznoszą oczy do nieba żądając odpowiedzi na odwieczne pytanie: “Dlaczego, Boże, dlaczego?”

Nie wiem na co cierpisz. Może jest to jeden z tych horrorów. Być może jest to bardziej osobiste, bardziej przyziemne. Każdy z nas żyje unikalnym życiem z unikalnymi cierpieniami, dzieląc wspólne doświadczenie świata, który nie wygląda jakby działał jak powinien. Każdy z nas cierpi osobiście, w sposób którego nikt inny nie jest w stanie zrozumieć.

Czy jest nadzieja? Czy tam jest odpowiedź? Tak jest, chociaż my nie jesteśmy w stanie widzieć jej jeszcze. W międzyczasie, ten najważniejszy fakt pozostaje: nie cierpimy samotnie. To jest obietnica Boga.
“… jesteśmy dziedzicami, dziedzicami Bożymi, współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli. Albowiem sądzę, że utrapienia teraźniejszego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam objawić”
Rzymian 8:17-18.
“Bo jak liczne są cierpienia Chrystusowe wśród nas, tak też i przez Chrystusa obficie spływają na nas pocieszenia”
2 Koryntian 1:5