Niedawno byłem w biurze ubezpieczeniowym.
Za przeszklonymi ścianami siedziała niezliczona liczba pracowników.
Zaledwie wybiła na zegarze godzina pół do piątej,
w pokojach i na korytarzach zerwała się burza.

Jak gdyby przez niewidzialną rękę nakręceni,
wszyscy poderwali się ze swoich krzeseł
i zaczęli się przepychać do wyjścia. Jakby w ucieczce.
Jak gdyby miała za minutę eksplodować jakaś ukryta bomba.
Cóż się właściwie stało? Dokąd uciekają ci ludzie?

Żyjemy w epoce niewiarygodnego postępu,
lecz ludzie nie wydają się być szczęśliwi.
Motorem tego postępu jest hasło: "Czas to pieniądz",
lecz ludzie zostają w tej maszynerii zmiażdżeni, zmieleni na miazgę.

Jeżeli czas życia poświęca się wyłącznie pieniądzowi,
to bardzo szybko, ludzie się kończą.
Bo maszynka "czas to pieniądz" nie produkuje szczęścia.
Szczęście wyrasta z podłoża i gleby miłości.

Cóż pomoże to całe tempo?
Gdy i tak musisz się zatrzymać.
Cóż pomoże całe bogactwo
Gdy i tak umrzesz ubogim.

Jeden dzień bardzo szybko przemija.
Lecz jedna minuta
trwa czasami całą wieczność.