Cztery świece płonąc, spalały się powoli. Panowała całkowita cisza tak, że można było usłyszeć jak ze sobą rozmawiają.

Pierwsza mówiła:
"Ja symbolizuję Pokój, ale ludzie nie potrafią sprawić by zapanował pokój: właściwie myślę, że nie pozostaje mi nic innego do zrobienia jak zgasnąć!"
Tak też uczyniła. Powolutku, spokojnie świeca zgasła zupełnie.

Druga powiedziała:
"Ja jestem Wiarą niestety jestem całkowicie bezużyteczna. Ludzie nie chcą wiedzieć o mnie i dlatego nie ma sensu bym pozostawała zapalona."
Ledwie skończyła mówić, delikatny wietrzyk powiał i zgasił świecę.

Bardzo smutno, trzecia świeca dodała:
"Ja jestem Miłość. Nie mam już dłużej siły, by płonąć. Ludzie nie doceniają mnie i nie rozumieją jak jestem ważna. Oni nienawidzą, co gorsza tych, którzy ich najbardziej kochają, własne rodziny."
I bez czekania na inne, świeca zgasła.

W tym momencie...
Do pokoju weszło małe dziecko i zobaczyło trzy zgaszone świece.
Przelęknione prawie całkowitą ciemnością, krzyknęło:
"Co robicie!!! Musicie pozostać zapalone, boję się ciemności!!!"
Mówiąc to dziecko wybuchło płaczem.

Na to czwarta świeca z zatroskaniem odezwała się:
"Nie bój się, nie płacz. Dopóki ja jestem zapalona,
Możemy zawsze na nowo rozpalić trzy pozostałe świece:
Ja jestem Nadzieja"
Z oczami błyszczącymi i spuchniętymi od łez, dziecko wzięło świecę symbolizującą nadzieję
i zapaliło trzy zgaszone świece.
Zróbmy wszystko by nigdy nie zgasła w naszych sercach nadzieja...
...i żeby każdy z nas mógł być zaczynem dobra i tak jak to dziecko, w każdym
momencie byśmy potrafili rozpalić na nowo naszą Nadzieję, Wiarę, Pokój i MIŁOŚC!