Coś, czego nie ma, boleć nie może.

Twierdził, że dotyka posąg. Śmiał wierzyć, że ciepłem swoich rąk oraz siłą uczuć wzbudzonych przez piękno, sprawi, że skała w miejscu jej serca ożyje. I wtedy stał się cud. Serce zaczęło bić.

Serce biło, coraz odważniej, ale długo nie mogła go usłyszeć. Dużo później, kiedy przestała już być potrzebna, próbowała uwierzyć, że znowu może być skałą. Przekonana, że coś, czego nie ma, boleć nie może.

Ożywił posąg, pozbawiając go szans na odwrócenie tego procesu. Coś, czego nie ma, umrzeć nie może. Serce nie zaczęło bić w posągu, bo tam go nie było. Przyglądało im się z boku, w głębi duszy odczuwając silną potrzebę znalezienia się tam, gdzie serce być powinno.

Chciała poczuć ból. Taki jest jedyny sposób komunikacji z oddalonym sercem. Jego brak czuła nieustannie..

 Puste miejsca bolą tak bardzo.