Każdego dnia nowy świt przebija się przez moje okno, otwieram oczy z pewnym niedowierzaniem.. Oto następuje kontynuacja wczorajszych smutków i radości, obaw i zwycięstw..

Czas nabiera niebywałej szybkości, daleko odpłynie nim zorientuję się, że.. kolejny dzień rozbija się na kawałki! Zbieram te kawałki, nieustannie szukając w nich sensu. Próbuję poskładać je w jedną logiczną całość, którą mogłabym nazwać moim życiem. Tak- logiczna całość, to jest coś absolutnie potrzebnego. Bo świat zamienił się w Wielką Galopującą Paranoję, machinę, która wydaje się już niemożliwa do zatrzymania.. Beznadziejnie samotni ludzie otoczeni elektronicznymi przyjaciółmi- pozbawiono nas rzeczywistości, do jakiej przez wieki całe przyzwyczajona była ludzkość. Każdy moment pożera energię czucia, rzadko dając coś w zamian..

 I tylko myśli, myśli godne nieskończonej Wieczności są dowodem na to, że musi być jakiś sens w "cyrku zdarzeń", jakim stało się moje życie. Serce, od zawsze przeznaczone do Wieczności nie potrafi pogodzić się z jej chwilową utratą.

Nawet jeśli..  mój dzień rozsypał się na zupełne kawałki i na dobranoc jest tylko drobnym kłującym pyłem.